|
Dag 1 Tiel-Son en Breughel |
| 18 juni 2004 |
| Eén minuut na 9.00 gearriveerd bij wandel- en fietscafé de Zwerfkei, waar familie, collega s en vrienden al aan de koffie zaten en wachtten alsof wij een bruidspaar waren. Zij kwamen ons uitzwaaien. Zwager Hans, nauw betrokken bij het centrum, legde uit waarom wij vanuit de Zwerfkei vertrokken, maakte de relaties tussen duurzaamheid, natuur, gezondheid en fietsen duidelijk. Wij werden groots uitgezwaaid en haalden de pont van 9.40 met gemak. We fietsten van lieverlee vanuit het welbekende rivierengebied het gemoedelijke Brabant in. Asperges, prei en varkensmest. Het was duidelijk dat er regen verwacht werd, de geur werd allengs penetranter, het geen de gezonde buitenlucht een extra dimensie gaf. In Erp viel de eerste bui tegelijk met onze lunch. De camping in Vressel lag er nog even rustig bij als vorig jaar tijdens onze testtocht. Leve de boerencampings. |
 |
| SMS van Annabel: "Waar zitten jullie?" "De eerste stop in Nistelrode, koffie!" SMS van Annabel: "Ik vind het wel spannend, waar zijn jullie nu?" "Bij de Italiaan, in Son en Breugel". Annabel: " Koffie, Italiaan?, wordt er nog wel gefietst?" "Nou en of, wel 72 km!" |
 |
| Dag 2 Son en Breughel-Opglabbeek |
| 19 juni 2004 |
| We zijn moeilijk op gang te komen. s- Nachts zijn een paar buien gevallen en alles is knap nat. Om 10 u vertrokken. Even voor Eindhoven trekken zich donkere wolken samen. Net aan de koffie valt de eerste klap, gevolgd door een flinke bui regen. Die hebben we afgewacht. |
 |
In het natuurgebied de Malpieren treffen we tijdens de lunch aan een picknicktafel een echtpaar dat s morgens uit Tilburg was vertrokken, op weg naar, je raadt het niet, Stes. Maries-de-la Mer. Zij zijn op weg naar Maastricht en doen de tocht via hotels. Wat een toeval, ook zij boekten de terugreis op 18 juli. We volgen de LF51b via Waalre-Dommelen naar Bocholt. Vandaar naar Opglabbeek. Bij de Belgische grens zitten we midden in een wolkbreuk, effe schuilen en verder trappen. |
| In Opglabbeek trekt de lucht steeds schoner en om 20.30 u installeren we ons in het campingcafé tussen de Belgen om de voetbalwedstrijd Nederland-Tjechië te bekijken. Enerverend, een "goei match" aldus de Belgen, helaas verloren. |
 |
|
|
| Dag 3 Opglabbeek-Huy |
|
20 juni 2004 |
|
Met een waterig zonnetje om 09.30 van de camping Bosduin in Opglabbeek vertrokken. Lastig om de juiste weg via de kaart en de Belgische verkeersborden te vinden. In Tongeren immers pakken we de routebeschrijving van de "Weg naar de Middellandse zee" pas op. Bij Bilzen tekenen de voorbodes van de Ardennen zich af: steeds meer glooiïngen, of te wel kuitebijtertjes. Het weer is min of meer "klote" zou Jan zeggen, buien en nog eens buien. Wel doorfietsen natuurlijk anders kom je nergens. In Tongeren op zoek naar een internetcafé, helaas op zondag gesloten. Het landschap is gevarieerd, bos, maisvelden, vlas, aardappels, wortelen, laagstam boomgaarden. De gerst begint hier al te kleuren. |
 |
|
Ongeveer bij Oreye de taalbarriere gepasseerd, en moeten we ons beste Frans uit de kast halen. De aanhoudende regen doet ons besluiten voor deze nacht een hotelletje in Huy op te zoeken, alles is nat en we zijn toe aan een warm bad. Deze etappe was 87 euro waard! Onze eerste 3 berichten kunnen we kwijt in een internetcafe in Huy. Morgen richting St. Hubert. |  |
|
|
| Dag 4 - Huy-St Hubert |
| 21 juni 2004 |
| Vandaag een lange rit gepland en ook een zware volgens de beschrijving. We zullen zien hoever we komen. In ieder geval op tijd op, maar dat is geen probleem met de drukke weg die voor het hotel loopt. De eerste etappe gaat helemaal langs de Maas, een mooi groen jaagpad. Daarna begint het klimwerk door bossen, afgewisseld door akkers. |
 |  |
| Voorbij Hamois genieten we van prachtige vergezichten en dreigende wolkenpartijen. Een enkele bui, jas aan, jas uit bij klimmen en dalen. Om kwart over drie bereiken we Rochefort, we zijn dan op 60 km van de etappe. Wat gaan we doen, de laatste 24 km nog pakken? Het zijn wel de zwaarste van de rit, we besluiten er voor te gaan. Het valt echt niet mee en we zijn aan het eind van ons Latijn als we neerstrijken op een terras voor de basilique in St. Hubert. De zon schijnt en de Rochefort 10° smaakt goddelijk. St. Hubert kennen we van vorige uitstapjes. Het valt ons op dat de recessie ook hier heeft toegeslagen. Veel zaken staan leeg. Het hotel op de hoek van het plein is gesloten en staat te koop.
Het weer ziet er voor morgen ook niet fraai uit. We zoeken een hotel en besluiten om hier maar te blijven. |
|
| Dag 5 - St. Hubert – Bettembourg |
| 22 juni 2004 |
| Om 7 u regent het pijpestelen, het rechtvaardigt ons besluit om onze toevlucht tot een hotel te nemen. Het miezert nog als we vertrekken. De eerste hindernis is 9% om uit St. Hubert weg te komen. Goed om warm te draaien. In de Ardennen ligt ieder dorp in een dal, zoals deze in Toscane altijd op de top liggen. Iedere afdaling betekent een klim.Boeren rijden af en aan met hun kuilgras. Het is duidelijk dat er morgen veel meer regen komt. Zo kennen we de Ardennen in de herfst, laaghangende bewolking en mistig.
In Bercheux, op 20 km gaan we op zoek naar koffie. Voorlopig maakt de routebeschrijving geen melding van enig café. We belanden in een café tegenover een kerk en wanen ons in een openluchtmuseum. Het ruikt naar boenwas. De eigenaresse zegt in 10 minuten koffie te hebben gezet. Je zou het hier niet wagen een cappuchino te bestellen, het doet ons denken aan die reclame van die 2 yuppen die een boerderij willen kopen. We converseren voorzover dat goed mogelijk is. De bazin heeft geen gebit, dat we "courageux" zijn en " le temps mauvais". Dat alle Hollanders veel fietsen maar dat het al met al toch met de "santé" te maken heeft. Zo is het maar net. |
 |  |
|
| Dag 6 Bettembourg-Courcelle-Chaussy |
| 23 juni 2004 |
| Donkere wolken jagen in een enorm tempo voorbij, het ziet er niet goed uit. Op zoek naar een internetwinkel, maar de winkels in Bettembourg zijn op woensdag gesloten. Helaas, we spoeden ons naar de Franse grens, hebben even moeite om op de route te komen. Vanaf de Franse grens gaan de regenjassen uit.De Ardennen zijn overwonnen. Het landschap is heuvelachtig, het is afwisselend klimmen en dalen. De zomergranen kleuren mooi, hier en daar zijn door het stormachtige weer van vannacht flinke gaten geslagen. De wind staat de meeste tijd recht op de kop en het is lastig de fietsen in bedwang te houden, die normaal belast met zo-n 20 kg bagage, als een blok op de weg liggen.
|
 |
In Cattenom doen we de boodschappen en zoeken een bar voor de koffie. Het is 11 uur en aan de tap zitten ze om die tijd al aan het bier en de rosé. Nog even niet aan denken!
Vanaf Bettelainville naar Vigy is het nog flink klimmen en eenmaal boven worden we bijna weggeblazen. We hebben inmiddels kuiten als ballonnen en longen als paleizen. We korten de route af door een kleine " witte" weg richting motel te nemen. Het lijkt wel een mountainbike route, onverhard en door de regen van de afgelopen nacht bijna onbegaanbaar. In het motel doen we de was en hangen de radiatoren vol.
,s Avonds bij het eten ontmoeten we nog 2 "echtparen" op de fiets. Nederlanders natuurlijk. Later stappen nog twee gasten binnen, die we herkennen van een trip 2 jaar geleden in Toscane! |
|
| Dag 7 Courcelles-Chaussy- Chateau Salins |
| 24 juni 2004 |
| De wind staat nog steeds strak vanuit het Zuidwesten. Wat een lumineus was het om de thermo t-shirts mee te nemen!
We doen in Courcelles de boodschappen voor die dag omdat de reisbeschrijving aangeeft dat we niets meer tegen zullen komen. Dat is niets te veel gezegd. De dorpen lijken uitgestorven, een enkele tractor verstoort de rust. Eigenlijk triest om te zien, vervallen huizen, vergane glorie. De lokale boulangerie en het café zijn gesloten. Eén keer zagen we wat kinderspeelgoed in een hoop zand. |
 |
 |
| De wind is ook deze rit een killer. Door het Foret Rémilly valt het even stil. Tussen Lesse en Lucy, waar we ook nog eens flink klimmen, staan we bijna stil boven op de trappers. Om efficiënt met onze energie om te gaan, moeten we zeer strategisch met de versnellingen omgaan, op tijd vaart maken om daar in de klim optimaal van te profiteren.
De panorama-s zijn schitterend, we hebben geprobeerd ze vast te leggen.
De camping in Chateau Salins slaan we nog een keer over, het waait te hard. Midden in het centrum bestellen we een kamer met ontbijt aan de Place de la République! Jawel.
Chateau Salins is volgens de routebeschrijving " een streek- en koopcentrum met een leuke kerk". Dat klopt, een beetje stil op Jeudi, omdat alles gesloten is.
Morgen plannen we weer een kortere rit naar Lunéville. We hopen daar een internetmogelijkheid te vinden. Tot nog toe is dat in Noord Frankrijk nog niet gelukt. |
|
| Dag 8 Chateau Salins – Charmes |
| 25 juni 2004 |
| Hoera, hoera! De wind is gaan liggen en de zon schijnt.
De route gaat in het begin door het dal van de Seille. We fietsen nog steeds door immense akkers met graan en maïs, afgewisseld door bossen . Buizerds vliegen langs de bosrand en staan als een vlieger in de lucht boven de weilanden.
Voor Hoeville klimmen we sterk, maar worden beloond met een prachtig uitzicht. We staan met z-n zessen (4 andere fietsers, ook naar de Méditerranée) op het uitkijkpunt, van waaruit je de hele regio kunt overzien. Rond 13 u rijden we Lunéville binnen en strijken neer op een terras. In deze stad moet het toch zeker lukken om iets op de website te zetten. De Office du Tourisme is tot 14 u gesloten. De garçon van het café weet van geen internetcafé. Als we vragen naar een bibliotheek, wijst hij ons de weg richting universiteit. |
 | Daar hebben we geluk. Die dag is de laatste schooldag en het computerlokaal staat tot onze beschikking.
Dank aan de Université Henri Poincare - Institut Universitaire de Technology van Nancy.
We zien dat de stand van toegezegde bedragen inmiddels op ruim 1600 euro staat. Het loopt als een fiets, zou Ineke Stavast zeggen. Tegen 3en hebben we de berichten verstuurd. Het is zulk prachtig fietsweer, dat we besluiten naar de volgende pleisterplaats door te gaan, 40 km verderop. Een prachtige route, met een aantal venijnige klimmetjes. |
 | Om 18 u melden we ons op de camping in Charmes, waar Nadine en André ons welkom heten. Het bier is koud en we genieten nog even van de avondzon. Het ultieme vakantiegevoel komt weer boven. |
|
| Dag 9 Charmes-Darnay |
| 26 juni 2004 |
| Het belooft een mooie dag te worden. De zon staat al vroeg op het tentje te branden en we horen een koekoek. Dat schijnt mooi weer te betekenen.
Charmes uit steken we de Moselle en het Canal de l-Est over. Vandaag gaat het richting Darnay, onder Vittel en Epinal. De dorpen die we passeren, geven weer hetzelfde beeld. Stilte, alleen de vogels hoor je. Het is zaterdag vandaag, je ziet hier en daar een enkel kind, waarschijnlijk gisteren tegen 5-en met de schoolbus naar huis gebracht. |
 | In Bainvilles-aux_Santes zou koffie te krijgen zijn, helaas, niet ontdekt. We lunchen in het park bij de kerk, onder een oude plataan, de mairie, de école maternelle en primaire. Alleen een hond beweegt zich zo nu en dan. Gert doet een dutje en Marjan houdt het dagboek bij.
De klimmen om uit de dorpen te komen, zijn fel. We worden zwijgzaam, zwoegen bovenlangs de akkers. Eenzelfde cadans, hetzelfde geluid. Zo nu en dan knerpt een kiezel weg van onder een band.
We dalen af naar Darnay, nadat we ons verfrist hebben aan de fontein in Dombasie devant Darnay.
Tijdens de afdaling kijken we mooi uit op het oude stadje Darnay. Het centrum is op zaterdagmiddag uitgestorven.
De camping blijkt een soort mini-camping. We ontdekken geen beheerder en zetten de tent neer. Gauw nog boodschappen doen, het worden linzen met tomatensalade vanavond. Een glaasje bier en rode wijn voor bij de voetbalwedstrijd. Deze proberen we te volgen via de wereldradio. We hebben 703 km gereden, we zijn op de helft. |
|
| Dag 10 Darnay-Port s/Saone |
| 27 juni 2004 |
| Zondag, de bakker is hier altijd open voor een pain de campagne en een pain au chocolat. De boodschappen gedaan en om 10 u op weg. De eerste etappe gaat door het Foret de Darnay, een prachtige route. Aanvankelijk 3 km klimmen, maar dit gaat steeds geleidelijker, langer maar minder steil.
Even buiten Darnay ontspringt de Saone. Bij Claudon steken we hemover, het is daar nog maar een klein stroompje. Bij Port s/Saone neemt hij de vorm aan van ongeveer de Linge.
In Passavant-la-Rochere gaan we voor de koffie. Het valt op dat in ieder dorp een standbeeld staat voor de gevallenen in de oorlog.
Het is fantastisch weer om te fietsen, licht bewolkt, nauwelijks wind. In het bos valt een enkele spetter. Onderweg weer mensen tegengekomen met dezelfde routeboekjes!
In Contréglise stoppen voor de lunch, letterlijk contre-église, onder de plantanen. Je ziet dat de Fransen gewend zijn zondags de campagne in te trekken en daar gezellig met de hele familie te picknicken. |  |
 | Port s/Saone is ons einddoel vandaag. We gaan een wasje doen, een biertje drinken en lekker luieren. |
|
| Dag 11 Pont s/Saone – Marnay |
| 28 juni 2004 |
| We wijken af van de voorgenomen trajecten. Einddoel wordt Marnay, weer een 65 km. De geplande 91 km vinden we toch te lang, en we hebben tijd genoeg!
Wauw, wat zijn de Vogezen mooi! De eerste zonnebloemen dienen zich aan, nog fris groen, met knoppen die op springen staan. De maïs staat hier schouderhoogte en de eerste wijnstokken zijn gesignaleerd.
Dalend naar Rupt s/Saone biedt een prachtig beeld. Veel huizen en gebouwen in deze dorpen stammen uit de 16e en 17e eeuw. We rijden te ver door om een mooi plaatje te kunnen schieten. Een inwoner ziet ons tobben en wijst ons een plek in zijn boomgaardje, van waaruit we toch nog een geweldig zicht hebben op het dorp. Ondertussen vertelt hij over zijn veldje aardappelen en de tomaten die een eindje verderop te lijden hebben van een "maladie". Niet begrepen om welke ziekte het gaat. We moeten naar de foto-s komen kijken die hij in huis heeft hangen, door de keuken naar de mooie kamer, waar wel 6 van die mooie vergezichten hangen. |
 |  |
| Bij Soing verlaten we de route van de Val de Saone. De rivier buigt westwaarts af.
Bij Fédry worden we onthaald op ijskoud water, als we even stil staan om te drinken. Madame komt uit Antibes en spreekt Engels. Haar schoonzuster woont sinds jaar en dag in Londen en zij past in vakanties op de honden en katten. Zo hebben we een poosje de praat.
Richting 13.30 u hebben we wel trek in een hapje van het een en ander en pauzeren op een prachtige wasplaats in la Chapelle St. Quillain.
Rond 16.30 u op de camping in Marnay. Het is een municipal en het valt ons op hoe vriendelijk en behulpzaam we te woord worden gestaan.
De tent staat weer, dat gaat inmiddels gesmeerd.
Aan de campingbeheerder de weg naar de dichtstbijzijnde supermarché gevraagd, terloops ook geinformeerd naar internetmogelijkheden. Hij haalt prompt een laptop tevoorschijn, die hij spontaan aanbiedt als hij ons verhaal over de gesponsorde tocht hoort. We beloven hem melding te maken van zijn camping: Camping Municipal in Marnay aan de Route Becançon. Leuke camping aan de Ognon, met mogelijkheden om te kajakken, klimmen en meer van die sportieve bezigheden. De beheerder is een sportleraar, die de camping samen met 2 collega-s runt. Jong, enthousiast en graag bereid om ons gratis het internet ter beschikking te stellen. |
|
| Dag 12 Marnay-Poligny |
| 29 juni 2004 |
 | Bij het verlaten van Marnay zeggen we ook de Vogezen vaarwel. We duiken het departement de la Jura in. In de verte zien we de uitlopers, die we ongetwijfeld de volgende dagen gaan ontmoeten.
St. Vit is de eerste stopplaats voor boodschappen en koffie. We fietsen in de vallei van de Doubt, een prachtig gebied. Bij de Grottes d-Osselle buigt de Doubt weg en wordt het meer klimmen geblazen. |
| Bij Arc-et-Senans bekijken we de "Saline". "Deze werd in 1773 ontworpen vanuit het idealisme van de verlichting. Op wens van de koning werd een fabriek gebouwd om zout te winnen. Ene Claude-Nicolas Ledoux, koninklijk inspecteur van de zoutwinning en tevens architect, ontwierp een gebouwencomplex in een cirkel van 235 meter doorsnee om de zoute bron met bedrijfsgebouwen, maar ook woningen, kerk, markt, badinrichting en ontspanningsruimte. Dit alles naar het humanitaire en sociale beeld van die tijd". Aldus de routebeschrijving. Een goede en gezonde omgeving leidt tot betere mensen. Zou dat principe nog steeds gelden?We signaleren de eerste combine! De graanoogst is hier begonnen. Tot nu toe waren de boeren druk met hooien, schudden, oprollen van het gras, totdat er zo-n mooie grote rol tevoorschijn komt. Typisch voor het Franse landschap en waarvan iedereen wel een plaatje wil maken.
|  |
 | Even voor Poligny, eindpunt van vandaag, rijden we plotseling door enorme vignobles. Vin uit de Jura, de wijngaarden hier behoren alle tot het domaine van ene Henri Maire, sinds 1635 volgens de borden.
We gaan onze benen strekken en pakken een terras in Poligny. Morgen op weg naar we zien wel. We starten in ieder geval met een flinke stijging tot 600 meter? |
|
| Dag 13 Poligny - La Tour de Meix |
| 30 juni 2004 |
| Dat is een beste inspanning als eerste in de ochtend klimmen naar Plasne. Gelukkig is het nog niet zo warm en het grootste gedeelte is beschut door bomen aan weerskanten van de weg. Al heel snel kijken we boven op Poligny. Eenmaal boven komen we langs Cirque Ladoye, waar een uitzichtspunt is aangelegd. Hiervandaan is een indrukwekkend schouwspel te zien: een door kolkend water uitgeslepen diep, trechtervormig keteldal. In Frankrijk noemt men dit verschijnsel "Cirque". |
 |  |
| We passeren La Marre en Mirabel, mooie dorpen slapend in de zon. Uitgestrekte weilanden hier omzoomd door bossages. Een beetje Achterhoeks, maar dan heuvelachtig.
We snuiven de geur op van pas gesneden gras en bloeiende lindes. Zo nu en dan lift een vlinder op de voortas mee.
In Chatillon lokt ons een aantrekkelijk terras met panorama. We kiezen een salade Jurassienne: veel groen met tomaat, bedolven onder gerookte ham, kaas en walnoten. We moeten ons helaas onthouden van een koud glaasje witte Jura wijn. Dat wordt anders pap in de benen.
In La Tour du Meix slaan we de tent op en nemen een frisse duik in het zwembad. Op het terras wisselen we ervaringen uit met fietsers uit Vaassen die ook dezelfde richting uitgaan. Fietsers informeren fietsers, we horen de lotgevallen van anderen die we eerder tegenkwamen. "Ik ben benieuwd waar die Brabanders zijn, of dat echtpaar uit Tilburg van de eerste dag".
s Avonds zien we op groot scherm Nederland verliezen van Portugal. Helaas geen feestje geworden. |
|
| Dag 14 Tour du Meix – Poncin |
| 1 juli 2004 |
| De spullen zijn snel gepakt vanmorgen. Ieder houdt angstvallig de eigen 4 tassen in de gaten. Verder is de rolverdeling zeer traditioneel, maar efficiënt. Gert pakt de tent, Marjan zorgt voor het ontbijt. De tocht vandaag gaat na een lange klim grotendeels door de Gorges de l-Ain. Eerst langs het lac de Vouglans, een lang gerekt stuwmeer.Een prachtige weg dan weer hoog boven, dan weer vlak langs de rivier. Sedums en thijm-achtigen en zelfs hele bruidsboeketten groeien in de berm.
Het is licht bewolkt, de temperatuur is perfect: 21 a 22C. We picknicken aan een openbare wasplaats in Granges, pain complet, kaas, paté en yoghurt.
Maj, de zinken teilen en emmers staan hier overal in de weilanden, mooi om een vijvertje van te maken. Helaas te groot voor achter op de fiets. |
 |  |
|
| Dag 15 Poncin - St. Maurice de Gourdans |
| 2 juli 2004 |
| Om 5 uur valt een buitje. Als een haas naar buiten om de was binnen te halen, te laat. Straks dan maar een half uurtje in de droger, die hier voor 2 euro ter beschikking staat.
Verder gaan we er vandaag een relaxed dagje van maken. Tot nu toe zijn we geen camping tegengekomen, waar we een extra dagje willen blijven. Dus gaan we de komende tochten wat inkrimpen om een beetje goed met de dagen uit te komen. Vandaag rijden we nog grotendeels door de vallei van de Ain, lekker vlak. We zitten ter hoogte van Lyon en steken bij Leyment de Noord-Zuidroute over. |  |
 | We rijden door St.Maurice de Rémans, geboorteplaats van de vlieger/schrijver de Saint Exupéry.
Rond het middaguur stoppen we in St. Julie voor de lunch.
De boeren zijn hier volop bezig met het binnenhalen van het graan. De maïs wordt intensief beregend, waarvan wij zo nu en dan een staartje mee pikken. Tegen 3en zijn we op de camping in St. Maurice de Gourdans, een oud dorp met een fraaie Romaanse kerk uit de 12e eeuw. Die gaan we even van binnen bekijken nadat de tent staat.
s Avonds eten we in het enige restaurant dat het dorp kent en schuiven bijna aan bij een bedrijfsuitje. Voor zo-n 40 mensen zijn de tafels op de cour fraai gedekt. We krijgen een tafeltje apart, maar hetzelfde menu. Geweldig! |
|
| Dag 16 St. Maurice-d-G - Meyrieu-l Etang |
| 3 juli 2004 |
| We steken de Rhone over en komen in de Dauphiné de la pleine en des collines, in het département d/Isère. Het wordt drukker, op de brug over de Rhone bijna van de weg gedrukt door, ja waarachtig een Nederlander met aanhangwagen. De vakanties zijn begonnen!
Eenmaal de Rhone over wordt het gelukkig weer rustig. Richting Jameyzieu worden de akkers, voornamelijk graan en maïs, ineens afgewisseld door prachtig gekleurde velden, een rozenkwekerij blijkt.
|
 |  |
| In Frontanas, pleisterplaats voor de lunch, spreken we 2 fietsers uit Zevenaar, die de tocht in omgekeerde richting maken.
Na Frontanas gaan we even in de fout, we schieten door naar Isle d/Abeau, een grote drukke stad. Het kost ons een uur om weer op de goede route te komen. In het dagelijks leven zou dit waarschijnlijk tot explosies leiden, maar ons prikkelbaarheidsniveau is tot bijna nihil gedaald. We hebben hetzelfde probleem en het moet opgelost worden.
De laatste 25 km is het vrijwel onafgebroken klimmen. Onze geplande "korte" tocht werd toch nog 65 km |
|
| Dag 17 Meyrieu-Hauterives |
| 4 juli 2004 |
| De ochtend heeft direct een flinke klim in petto, dwz 12%. Even wakker worden!
We gaan richting Lieudieu, een piepklein plaatsje met een prachtige naam. We rijden richting Marcilloles door het gletcherdal, een schitterende weg door onafzienbare akkers.Het stro op de goudgele stoppels ligt te wachten op de pers en zonnebloemen buigen zich naar de zon. Ondertussen bespreken we met onze Libelle economische achtergrond de wetmatigheden van de EEG. |
 | We moeten de bergrug van La grand Serre over. Gert kan z-n versnelling achter niet op het grootste blad krijgen. Hij ligt op stoom en wacht hier en daar op Marjan.
Het wordt alsmaar warmer, de banden laten zich traag door het hete asfalt trekken.
Rond 15 u slaan we de tent op in Hauterives, verkleden ons snel en nemen een duik in het naastgelegen zwembad. Dat heet: Gert mag hier niet in het water, hij heeft geen traditionele zwembroek aan. De badmevrouw is zo vriendelijk hem een exemplaar met tijgerprint te lenen, zodat hij toch nog wat kan afkoelen.
Het voelt als een vrije dag, lekker zwemmen en lezen. Perfect! |
 |  |
|
| Dag 18 Hauterives-Chabeuil |
| 5 juli 2004 |
| Bijna gebruikelijk beginnen we weer met een flinke klim. Het is licht bewolkt dus prima fietsweer. We doen een grote stad aan, Romans s/Isère, waar we ook de Isère oversteken. We zien perzikboomgaarden en de oogst is al begonnen.
De omgeving begint er heel zuidelijk uit te zien. De hele dag dreigen al buien achter ons. Ter hoogte van Bésayes blijven we ze niet meer voor, er breekt een flinke onweersbui los. Gelukkig is er een bar, waar we onderdak vinden. Bij iedere klap vliegt de elektriciteit uit en een lokale klant vertelt een sterk verhaal over hagelstenen zo groot als een vuist. |  |
 | In Chabeuil is het even zoeken naar een camping. Uiteindelijk belanden we bij een 4-sterren, Le Grand Lierne. Even wennen!
Wel een internetmogelijkheid, dus dat is mooi meegenomen. Helaas moet het toetsenbord, waarschijnlijk door veelvuldig spelletjesgebruik, met een "vuistje" bediend worden. |
|
| Dag 19 Chabeuil-Pont de Barret |
| 6 juli 2004 |
| Vannacht is er een heftige onweersbui losgebroken. Gelukkig is alles overeind en droog gebleven.
Vandaar dat we wat later starten dan gewoonlijk.
De buien blijven dreigen, we volgen de in hoofdzaak de tocht " La Drome a velo", korte venijnige klimmen.
In la Baume-Cornillane staan in een bar/restaurant al een 10-tal tafeltjes klaar voor het middagmaal. Wij willen alleen maar een grand café au lait. De eigenaar, met een stem alsof hij die dag al een slof gauloises achter de kiezen heeft, zet de machine in werking. Hij gromt eens als de machine hem via een soort GPS stem meldt dat de bak geleegd moet worden.
We komen door Crest, als net na de lunch een buitje valt. We schuilen in een écomarché.
Fietsers die we tegenkomen uit tegengestelde richting, zeggen dat het weer omslaat zodra we de pas de Lauzun gepasseerd zijn.
De tocht door de pas is fantastisch. We hebben geluk dat de zon niet op onze kop brandt. Nooit rook een bos lekkerder dat het Foret de Saoui!
Rond 17.30 u komen we in Pont-de-Barret aan, op de camping municipal.
In het restaurant ("resto") van het plaatsje drinken we een Leffe van de tap en maken we kennis met de lokale culinaire geneugten. |
 |  |
|
| Dag 20 Pont de Barret-Suze-la-Rousse |
| 7 juli 2004 |
| De tent wordt nat ingepakt, er is tegen de ochtend nog een buitje gevallen. De eerste ochtendklim brengt een verrassing: een veld lavendel gloort achter de zonnebloemen. Dit zullen er steeds meer worden!
Bij Bégude-de-la-Mazenc begint de laatste ernstige klim van de tocht. We starten voorzichtig en worden vanuit de berm aangemoedigd door een fluitconcert van krekels.
Enkele wielrenners gaan ons in flink tempo "met de vingers in de neus" voorbij. "ça marche he, sans bagage!" Er wordt ons weer bon courage toegewenst. |  |
| Rond het middaguur in Taulignan, waar we de Drome verlaten en overgaan in de Provence. Meteen steekt een fiks windje recht vanuit het zuiden de kop op. Nog even flink doortrappen door de wijngaarden van de Enclaves des Papes.
In Valréas is het druk en warm en we zijn blij weer snel op de buitenwegen te fietsen.
Via Richerences en La Baume-de-Transit bereiken we Suze-la-Rousse. De camping ligt aan de (drooggevallen) Lez, op loopafstand van het stadje. Vanaf de camping kun je het Chateau Féodal zien, dat tegenwoordig als université de vin in gebruik. |
 |  |
|
| Dag 21 Suze-la-Rousse-Avignon |
| 8 juli 2004 |
| Hoera, vandaag komen we in Avignon aan! Het is een redelijk vlakke route. Het landschapsdecor wordt uitgebreid met een enkele nieuw aangelegde olijfgaard, vijgenbomen en nectarines. Ook de krekels zijn vast publiek.
Serignan-du-Comtat, waar we stoppen voor de koffie, is weer zo-n verrassend schitterend plaatsje. Op het terras een Nederlandse fietsontmoeting.Van Orange pikken we alleen de noord kant mee. Via Caderousse en Roquemaure komen we in Avignon. Een feest van herkenning, 10 jaar geleden stonden we hier op onze fietstocht door de Provence.We vallen met de neus in de boter, in Avignon zijn de festivités d-été net die dag begonnen. De hele stad is volgehangen met aankondigingen van alles wat er te beleven valt.
We eten in het Cubanito café, met live muziek en onder het alziend oog van onze voormalige held Che. Er wordt ons een café Havanna ter afsluiting geadviseerd. Lekkere koffie, lekkere rum, de sigaar hebben we teruggeven. |  |
 |  |
|
| Dag 22 Avignon |
| 9 juli 2004 |
| De eerste "rustdag", niet op de fiets. We zijn op zoek naar een internetcafé. Daarvan moeten er hier genoeg zijn is ons bij de receptie van de camping verteld. Dat klopt ook, stappen de eerste de beste binnen en werken de site bij.
Leuke reacties in het gastenboek, heel hartelijk dank daar voor!
Foto-s worden toch een lastige zaak. Branden op een CD in het internetcafé kan niet, wel verzenden of uploaden. Maar dan is het formaat te groot. Helaas, foto-s komen later dan.
We laten wel een volle memory card wegschrijven op een CD, zodat we weer nieuwe ruimte hebben. |  |
 | We treffen de fietsers uit Zeewolde, in de eerste week ontmoet in het motel Courcelle Chaussy. Zij gaan vanmiddag met de autoslaaptrein naar huis.
We zijn vandaag 3 weken onder weg. 3 weken zonder tv of krant. Een enkele keer vangen we iets op van andere fietsers of lezen snel de metéo op de achterkant van de l-Avenir, La Drome, of la Provençale. De meegesjouwde tijdschriften en boeken worden mondjesmaat gelezen. sAvonds zitten we vaak op een terras uit te puffen, nemen de dag door en zijn in de gelegenheid om ook de niet alledaagse dingen te berde te brengen. |
|
| Dag 23 Avignon-Arles |
| 10 juli 2004 |
| We nemen vlak voor Lanzac de alternatieve route via de D33. Deze voert ons langs Fontvieille, met de Moulin de Daudet en het Romeinse aquaduct. Bezienswaardigheden die we uit nostalgische overwegingen toch weer eens willen bekijken.
Op de camping in Arles zien we de Brabanders, de mensen van de tandem en die uit Vaassen weer. Zij hebben hun tocht volbracht en wachten op de bus voor de terugreis. Het leuke is dat we dit jaar een individuele fietstocht maken en er zich op het eind toch een groep gevormd heeft.
Leuke ontmoetingen! |
 |  |
|
| Dag 24 Arles |
| 11 juli 2004 |
| Ofwel, hoe we Jaap en Bernadette tegen het lijf liepen.
Familie en bekenden weten wie Jaap en Bernadette zijn, voor "buitenstaanders": Jaap is een soort van beau-frère, oom van de kinderen.
Hij woont bijna 40 jaar in de Provence en is met Bernadette, een Française, getrouwd.
Het contact is een beetje verloren gegaan, ook het adres is niet meer bekend.
Vandaag maken we ons gereed om Arles te bezoeken, lekker koffie drinken op de Avenue la Lice of de Place de la République.
Niet te geloven, de camping koud verlaten, zien we een man heftig gesticulerend zoals dat maar één iemand kan doen. Marjan rijdt er langs en zegt: "als dat Jaap Wesselingh niet is...."
Verbazing, en omhelzingen! We moeten onmiddellijk meekomen naar hun huis, zo-n 7 km verderop.
We hebben genoten van de rondleiding over Mas de Jacqet, de heerlijke maaltijd die Bernadette in no time bij elkaar toverde. Poulet met legumes, fromages, café, en een "canard" toe. Dit volgens gebruik uit de Lot en Garonne, dwz een suikerklontje gedrenkt in Armagnac.
Van sightseeing Arles is niets meer gekomen. |
 |  |
|
| Dag 25 Arles-Stes Maries de la Mer |
| 12 juli 2004 |
 | De laatste etappe naar ons einddoel!
We hebben geen ingredienten voor een ontbijt meer in voorraad. We vertrekken op tijd en genieten van een petite dejeuner in Arles.
St. Gilles is de eerste en tevens de laatste stop. In de Camargue is na St. Gilles niets meer voorhanden.
Graan, vignobles, rijstvelden (!), paarden en flamingo-s. Het is een heel vlakke tocht. Verder niet gek veel te zien. De wind is onze vriend vandaag, we hebben hem vaak achter.
Om 13.30 u heet Stes Maries de la Mer ons welkom. We maken de eerste foto van aankomst. Dan nog één bij het gemeentebord, en nog één bij de zee. Dat het maar duidelijk is, dat we deze tocht voorspoedig volbracht hebben. 1650 kilometers zitten er op! Een lekker gevoel. We gaan een paar dagen uitrusten hier. |
 |  |
|
| Dag 26,27,28 Stes Maries de la Mer |
| 13, 14, 15 juli 2004 |
| Uitslapen, koffiedrinken, naar de zee. In Stes. Maries wordt 2 dagen feestgevierd (13, 14 juli). Overal paarden, stieren, optochten, flamenco dansers.
Vanaf het terras zien we hoe zigeunerdames gelukshangertjes proberen te slijten en daarbij de hand lezen. Verbazingwekkend te zien bij hoeveel mensen ze dat nog voor elkaar krijgen. Ze zijn ook wel heel erg aanhoudend!
We zijn op zoek gegaan naar het regenboog souvenir. In de routebeschrijving is een leuk hoofdstukje gewijd aan dit symbool, de regenboog als "fascinerend verschijnsel, een oeroud teken voor het volmaakte geluk, vurig verlangd en nagestreefd, maar ongrijpbaar". |
 |  |
| "Stes. Maries is in het voorjaar ook reisdoel voor een oud volk, dat wij gemakshalve en voor henzelf misschien wat discriminerend- zigeuners noemen. Velen trekken dan naar -weliswaar niet langs dezelfde route- naar hetzelfde einddoel: Stes. Maries de la Mer om hier op 24 en 25 mei hun feest te vieren. Voor hen is dit stadje een soort pelgrimsoord geworden, gebaseerd op een oude legende. In de traditie van deze mensen is de regenboog symbool van hun trekken. Zij vormen immers een reisdoel, dat eeuwig voor hen uit blijft schuiven.
Geen wonder dat de fietser in Stes. Maries de la Mer gegrepen wordt door dit teken: de mens met zijn regenboog in zijn handen, het symbool van geluk. Je hebt immers het onbereikbaar gedachte behaald, ofschoon je soms wanhopig halverwege een lange helling verzuchtte: "ik haal het nooit". |
 |
|
| Dag 29 Stes Maries de la Mer-Arles |
| 16 juli 2004 |
| Vandaag terug naar Arles, van waaruit morgenavond de bus vertrekt.
Ons lijkt de weg onderlangs de Camargue, een soort dijk tussen de étangs en de zee, een "goed" alternatief. Van de "tandem-fietsers" hebben we al gehoord, dat het geen gemakkelijke route is, maar wel te doen. Het wegdek van de Digue bestaat deels uit stenen, deels uit zand. Een 100 m zou onbegaanbaar zijn en moet gelopen worden. We gaan de uitdaging aan.
Het is een kwestie van hoge concentratie en het juiste verzet. Na de 17 km zijn we "gestaufferd" en zegt Gert trots te zijn op zijn prostaat als die dit overleeft. |
 |  |
| De verdere rit gaat door het natuurpark Camargue, een onafzienbare vlakte van afwisselend moeras en water. We zien nog een enkele flamingo.
Na 42 km doen we het eerst gesignaleerde restaurantje aan, in Gagaron, voor een gecombineerde koffie en lunch.
We zitten nog zo-n 15 km van Arles vandaan, zodat een demi pichet van de lokale roséwijn bij het eten niet al te verkeerd kan vallen. Een heerlijke omelette fromage/jambon verorberd!
De laatste kilometers zijn in no time verreden en we slaan voor de laatste keer deze reis de tent op. |
 |  |
|
| Dag 30 Naar huis |
| 17 juli 2004 |
 |  |
|
